Ik zeg niet dat je altijd moet knokken voor een relatie. Op een gegeven moment veranderd de situatie teveel en zijn jullie gewoon niet meer de mensen waartussen de relatie eerst begon. Maar liefde is niet zeggen ‘o, je voelt je er niet helemaal okay bij? Laten we er dan maar mee stoppen’. Liefde is het een kans geven, wanneer je beiden wel van elkaar houdt, en te kijken of er dingen zijn te veranderen zodat beide personen er wel weer okay mee zijn.

Wanneer je een relatie aangaat, op welke manier dan ook, dan mag je sommige dingen van elkaar verwachten. Als ik in een relatie met een vrouw kijk naar wat er werkelijk tussen ons is, dan is dat liefde en houden van. En dat betekent dat ik met haar naar haar familiereünie ga. Benader je dat als “loyaal zijn aan”, dan zit er iets niet goed. Je gaat mee, omdat je weet dat het heel veel voor haar betekent.

Als je naar relaties blijft kijken met de instelling “Niks ‘dus’”, zul je nooit dicht bij iemand komen te staan en BLIJVEN staan. Want geen enkel mens is perfect, en geen enkel mens is precies hetzelfde. Er zullen altijd zaken zijn die voor de ene persoon in de relatie belangrijker zijn dan voor de ander.

Benader je het geheel zoals ik denk dat jij hier beschrijft, betekent dat je niets kunt verwachten van de ander. En in mijn ogen stelt een relatie dan weinig voor. Ik ga naar de house-warming van een goede vriend, omdat een nieuw huis een grote gebeurtenis is en die vriend het leuk vind om zijn nieuwe plekje aan iedereen die hem dierbaar is te laten zien. Ik vloek niet in het huis van mijn ouders, want ik weet dat ik ze daarmee pijn doe als ik het wel doe. Ik ga mee met mijn vriendin naar haar familiereünie, want ik weet dat ik haar daarmee een plezier doe.

Ik merk (en weet) dat wij vrij anders denken over relaties en liefde. Dat is ook de reden waarom ik dit zo interessant vind en hoop dat je ook gaat reageren op reacties die geschreven worden. Misschien is mij toch ooit uit te leggen, waarom iemand er zo anders over denkt als ik.

Een relatie begin je, nee ik, generaliseren is nooit verstandig in een discussie… Een relatie begin ik op dezelfde manier als een vriendschap. Ik kom iemand tegen en vind diegene interessant op de een of andere manier. Ik verdiep mij in die persoon, op verschillende manieren, omdat de persoon de ‘behoefte om te leven’ vervult. En dat bedoel ik niet zo diep en filosofisch als dat misschien overkomt. Met de behoefte om te leven bedoel ik alle dingen die ervoor zorgen dat ik de dag door kom, dat ik aan het eind van de dag kan zeggen ‘Dit was voor zover dingen nuttig zijn, een nuttige dag.’.

De enige manier om een dag goed te besteden is door deze in te vullen met plezierige dingen. Dit kan van alles zijn, de natuur, je werk, en zeker ook omgang met vrienden en een eventuele relatie. Mensen zijn kuddedieren en ik denk dat generaliseren hier dus wel mag: iedereen heeft relaties nodig (relaties met vrienden, een relatie met je partner, een relatie met een God, wat dan ook). Maar dat is een andere discussie, terug naar de relatie met een partner.

Wanneer ik een relatie met iemand begin, dan is dat om een aantal dingen ‘veilig te stellen’. Ik ben namelijk heel erg anti-vreemdgaan. De enige eis die ik stel aan een relatie, is dat mijn partner voor mij kiest wanneer het gaat om een bepaald niveau van intimiteit. Dat heb ik nodig, en dus is dat een behoefte van mij die een relatie moet vervullen.

Alle punten die je opsomt in je tweede zin, die ben ik in dit geval al voorbij. Ik ben de relatie niet gestart uit de behoefte, maar ik voelde me geliefd en gewaardeerd en wilde dit vastleggen. En dat vastleggen is bij mij dus tegen een vriendin zeggen, waarmee je meer bent gaan delen dan met andere vrienden, dat je een relatie aangaat en dat dit betekent dat jullie de enige twee zijn die bepaalde dingen met elkaar delen.

Eigenlijk schrijf je in je blog niets wat niet klopt, alleen voor mij gaat het niet op die manier. Wanneer ik van mijn relatie weet dat ze voor mij gekozen heeft, ben ik niet bezig met het bijschaven van ‘de delen die niet helemaal sluitend zijn’. Want ondanks die delen, hebben we immers toch voor elkaar gekozen.

Even een stukje ‘de ware’ erbij halen: Ik geloof niet dat zoiets bestaat. Ik geloof dat iedereen waarmee je een bepaalde intimiteit deelt (bij mij is dat seks, maar die ‘grens’ kan natuurlijk ook ergens anders liggen) en waar je van houdt, een goede partner kan zijn. Het ‘in stand houden van een relatie’ bestaat bij mij uit twee dingen, de eerste is die gedachtegang. Natuurlijk kom ik in mijn leven mensen tegen die vrienden worden en waar ik een bepaalde relatie mee ontwikkel, die richting ‘een relatie’ gaat. Maar wanneer ik op dat moment tegen een vrouw heb gezegd ‘Ik geef om je en wil bij jou zijn’, dan zal zo’n vriendschap niet verder gaan dan een goede vriendschap. Dat wil niet zeggen dat vriendschappen daarna minder waard zijn. Het betekent wel dat mijn partner weet dat ik bij haar zal blijven en dat ik met haar iets speciaals deel.

Het tweede punt waar ‘in stand houden van een relatie’ heeft te maken met de reden waarom je uiteindelijk een relatie bent aangegaan. Ik ga een relatie aan, omdat ik ben gaan houden van een persoon en de manier waarop die persoon in het leven staat en met haar leven omgaat.

“Je zoekt iemand die in jouw ‘liefdesbeeld’ past. De delen die niet helemaal sluitend zijn, denk je in de loop van de tijd wel bij te kunnen schaven.”

Ik vind:

“Je vindt iemand die in jouw ‘liefdesbeeld’ past. Wanneer er bij je partner (onvrijwillig) dingen veranderen, waardoor je partner niet meer lekker in haar/zijn vel zit, dan moet je daar aan werken. Geef je partner de vrijheid om te doen en zijn wie zij/hij wil zijn. Verander de situatie zodat je beide de personen kunt zijn waaruit oorspronkelijk de relatie tot stand is gekomen.